به گزارش آلاچیق خبر ، در گفتوگو با احمد موحد، فرزند سردار شهید حاج رضا موحد، معلمی از خطهی شهیدپرور زواره، به روایت زندگی آموزگاری پرداختیم که رسالت آموزش را تنها به کلاس درس محدود نکرد که در کنار پرورش نسل آینده، دفاع از ایمان و میهن را نیز وظیفه خود دانست و در این راه پیشتاز و سرافراز شد.
سردار شهید حاج رضا موحد، متولد سال ۱۳۲۱ در روستای گلشکنان از توابع زواره، از جمله معلمانی بود که آموزش را با عمل معنا میکرد و سالها در روستاهای منطقه به تدریس پرداخت. عشق به معلمی باعث شده بود هر روز صبح با دوچرخه، مسیر خاکی ۲۰ کیلومتری از روستای گلشکنان تا روستای شهراب را طی کند و همزمان، با فعالیتهای فرهنگی و اجتماعی، نقش مؤثری در ارتقای سطح آگاهی دینی و اجتماعی مردم ایفا کند که خود نشان دهندهی عزم راسخ، پشتکار و علاقهی وصفنانشدنیاش در پیشبرد اهداف عالیهی آموزش دارد.
در روستایشان فردی باایمان، معتمد، امانتدار وبخشنده شناخته میشد و اجازه نمیداد کسی از کمکهای مخفیانهاش به افراد نیازمند خبردار شود. احمد این بار خاطرهای متفاوت برای ما بازگو میکند :«در زمانی که آموزش قرآن در مدارس ممنوع بود، پدرم شجاعانه به دانشآموزان درس قرآن و دینداری، انسانیت و بخشندگی میآموخت. وقتی رژیم منحوس پهلوی از این قضیه باخبر شد سریعا گروهی را جهت بازرسی به مدرسه فرستادند. زمانی که او در حال دفاع از لزوم آموزش قرآن بود، بازرس رژیم شاه سیلی محکمی به صورتش زد. تنها به علت آموزش قرآن، از سال ۱۳۴۳ تا ۱۳۵۸ حکم انفصال از خدمت به ایشان دادند که با پیروزی انقلاب اسلامی مجدد دعوت به کار شدند.»
با آغاز جنگ تحمیلی، این معلم متعهد راهی جبهههای نبرد شد و بهعنوان فرمانده گردان در لشکر ۱۴ امام حسین (ع) مسئولیتهای سنگینی را بر عهده گرفت.
احمد موحد درباره نگاه پدرش به تعلیم و تربیت میگوید: «پدرم باور داشت آموزش، تنها انتقال درس نیست، بلکه ساختن بستر رشد یک جامعه است. وقتی دید روستای گلشکنان مدرسه ندارد، خودش پیشقدم شد؛ ابتدا کلاس را در خانهاش برپا کرد سپس از مادرش درخواست کرد زمین ۱۰۰۰ متری که در وسط روستا دارد را وقف مدرسه کند. او مدرسهای چندکلاسه ساخت که هنوز هم محل تحصیل دانشآموزان است.»
وی با اشاره به پایبندی شهید موحد به حقالناس بیان میکند: «پدرم زمانی که اولین تعاونی را در روستا راهاندازی کرد، نسبت به اموال عمومی بسیار حساس بود. کوچکترین استفاده شخصی از بیتالمال را جایز نمیدانست و این نگاه، نه با حرف، بلکه با رفتار به همه منتقل میشد.»
فرزند شهید موحد همچنین به شیوه تربیتی پدر در خانواده اشاره میکند و میگوید: «قرآن و نماز، محور تربیت ما بود. پدر با تشویق و محبت، ما را به قرائت صحیح قرآن ترغیب میکرد و همین روش ساده، علاقه عمیقی به آموزههای دینی در ما ایجاد کرد.»
او در ادامه با اشاره به شهادت برادرش محمد موحد میگوید: «محمد، که شاگرد پدرم هم بود، یک سال پیش از پدر به شهادت رسید. بعد از آن، پدرم بارها میگفت که محمد درس بزرگی به او داد و راهی را رفت که آرزوی خودش بود.»
احمد موحد هرچند کوتاه از روزگار غریبانهی بعد از شهادت پدرش سخن گفت. آنجا که مادر دستتنها در شهر غریب ۷ فرزند قد و نیمقد را به بهترین نحو ممکن بزرگ میکرد درحالی که دخترکوچک خانواده تنها دو سال داشت.
سردار شهید حاج رضا موحد سرانجام در چهارم اسفند ۱۳۶۲، در جریان عملیات خیبر و در منطقه پاسگاه زید عراق، هنگام انجام مأموریت، بر اثر اصابت ترکش به سر به شهادت رسید و در گلزار شهدای زواره به خاک سپرده شد.
شهید موحد در ذهن مردم منطقه، بهعنوان معلمی مسئولیتپذیر، انسانی مردمی و رزمندهای آگاه ماندگار است؛ الگویی که نشان داد آموزش، اگر با ایمان و تعهد همراه شود، میتواند جامعهساز باشد.
