به گزارش آلاچیق خبر ، صبا کلانتری یکی از دانشآموزان مستعد و نخبۀ استان اصفهان است که به تازگی موفق شده در مسابقات آسیایی رباتیک، به همراه تیم دانشآموزی رباتیک ایران، صاحب مدال طلا شود. در این مطلب به سراغ او رفتهایم تا با او گفتوگویی داشته باشیم و محتوای آن را در صفحۀ مثبت دانشآموز پیشکش دیدگان شما کنیم. در این مصاحبۀ تفصیلی، همراه ما باشید و با این دانشآموز پرتلاش اصفهانی بیشتر آشنا شوید.
سلام؛ لطفاً خودت را برای ما و مخاطبان معرفی کنید.
- سلام؛ من صبا کلانتری هستم. متولد سال ۱۳۹۰ و امسال در پایۀ هفتم مشغول تحصیلم.
خانم کلانتری اهل کدام شهر و دیار استان بزرگ اصفهان هستی؟
- شهر دهق که در منطقۀ مهردشت قرار دارد و از توابع شهرستان نجفآباد است.
خب؛ بیا به فعالیت علمیات بپردازیم. از چه سالی وارد رشتۀ رباتیک شدی؟
- از کلاس چهارم دبستان وارد رشتۀ رباتیک شدم و کسب علم و آزمودن چیزهای مختلف در این زمینه را آغاز کردم.
وقتی فعالیت علمی داری، حتماً باید دانشآموز درسخوانی هم باشی. درست است؟ این فعالیتها باعث نشده از درس جا بمانی یا نتوانی آنطور که باید درس بخوانی؟
- وضعیت درسیام خوب است؛ بهطور کلی، تمرین و کلاسها مانع پیشرفت درسی من نشده است. فقط یکبار که برای مسابقات به مالزی سفر کرده بودم، کمی از درسهایم عقب افتادم که آن هم با همراهی معلمان و مدیر خوبم، سرکار خانم کریمیان، و نیز با تلاش و یاری خانوادۀ عزیزم جبران شد. همینجا لازم میدانم از زحمات مدیر محترم و دبیران عزیزم تشکر کنم.
آفرین به ادب و قدرشناسی تو؛ چه کسانی را مشوق خودت میدانی؟
- پدر و مادرم همیشه بزرگترین مشوق و همراهی همیشگی من بودهاند و از آنها متشکرم.
در مسیر دنبالکردن علاقهات، با چالشی هم روبهرو شدهای؟ چطور با این چالشها مقابله میکنی؟
- چالشهای زیادی در مسیر من بوده است؛ مهمترین آنها این بود که چون در شهر کوچکی زندگی میکنم، قطعات و لوازم مورد نیاز برای ساخت وسیلهها، به سختی و گاهی با تأخیر به دستم میرسید؛ علاوهبرآن، کلاسهایم نیز به صورت انلاین برگزار میشد و نمیتوانستم مثل دانشآموزانی که حضوری در کلاس هستند، از محتوای آن استفاده کنم. اما از آنجا که رسیدن به هدف و کسب موفقیت برایم بسیار مهم بود، توانستم سختیها را پشت سر بگذارم.
در مورد مسابقات آسیایی رباتیک و وسیلهای که اختراع کردی هم برای ما توضیح بده. بگو چه شد که ایدۀ ساخت این وسیله به ذهنت رسید؟
- من دستبند سلامت که برای ارزیابی سلامت انسانها به کار میرود را اختراع کردم. محور این مسابقات که در کشور مالزی برگزار شد، ساخت وسیلهای برای کمک به افراد ناتوان در زمینههای گوناگون بود. وسیلهای که من ساختم، دستبندی بود که به دست افراد ناتوان وصل شده و فرد را تحت نظر قرار میداد و هر روز، شرایط فرد مدنظر از جنبههای مختلفی نظیر ضربان قلب، اکسیژن خون و ... بررسی میشد و در صورت وجود مشکل، از طریق تماس یا ارسال پیامک به شمارۀ نزدیکان، که در آن ثبت شده بود، آنها را در جریان قرار میداد.
کار شما تیمی بود یا فردی؟
- ما در مسابقات، بهصورت تیمی کار میکردیم و هر کس روی یک پروژه متمرکز بود.
در گذشته نیز در رشتۀ رباتیک موفق به کسب مدالی شدهای؟
- بله؛ غیر از این مدال، مقام دوم کشوری در سال ۲۰۲۲ و مقام اول کشوری در سال ۲۰۲۳ را در مسابقات رباتیک کسب کردهام.
از دیگر طرحهایی که روی آنها مطالعه و کار کردهای برای ما بگو.
- یکی از طرحهایم شهر هوشمند و خانۀ هوشمند است که یک زندگی مدرن را برای انسانها به همراه میآورد. شهر هوشمند، بهگونهای است که در آن چراغها بهصورت خودکار روشن و خاموش میشود و اگر آتشسوزی رخ دهد، فوراً اطلاعرسانیهای لازم انجام شده و با آتشنشانی تماس برقرار میشود؛ همچنین از طریق نرمافزار تلفن همراه، شهردار قادر است به راحتی از وقایع و اتفاقات سطح شهر باخبر شود. همچنین من روی گلخانۀ هوشمند هم کار کردهام که با اینترنت اشیاء کار میکند و میتواند رطوبت هوا را بسنجد و آن را تنظیم کند.
چقدر جالب؛ در مورد ایدۀ کفش هوشمند هم برای ما بگو.
کفش هوشمند به گونهای ساخته شده است که هنگام راه رفتن، اهرم موجود در آن چرخیده و با چرخش آن، برق تولید میشود. این برق ذخیره میشود تا هنگام نیاز، بتوانیم کابل شارژ را به آن وصل کرده و گوشی خودمان را شارژ کنیم.
چه هدفی را برای آیندهات دنبال میکنی؟
- هدفم این است که بتوانم در یکی از دانشگاههای عالی و مطرح کشور عزیزم در رشتۀ مهندسی برق تحصیل کنم و خلاقیتها و ابتکاراتم را توسعه دهم و همین مسیری که تا امروز پی گرفتهام را بهتر، دقیقتر و تخصصیتر ادامه دهم.
توصیهای هست که بخواهی به همسنوسالهای خودت بکنی؟
- میخواهم به آنها بگویم در برابر سختیها از خود مقاومت نشان دهند و اگر در روستا یا شهر کوچکی زندگی میکنند، از این بابت ناراحت نباشند. برای خود و برای رسیدن به موفقیت، هدفگذاری کنند و مطمئن باشند با تلاش میتوانند به آن برسند.
از مسئولان چه انتظاراتی داری؟
اینکه بیشتر به ما و اینگونه فعالیتها توجه شود و دانشآموزان نخبه مورد حمایت بیشتری قرار گیرند.
اگر نکته یا سخن پایانی هست، بفرمایید.
- باز هم لازم میدانم از پدر و مادرم و مدیر عزیزمان، خانم کریمیان تشکر کنم؛ برای آنها بهترینها را آرزو میکنم.
