به گزارش آلاچیق خبر ، بوی خوش اسپندی که در فضا پیچیده و صدای ملایم مداحی که به گوش می‌رسد، انسان را ناچار به ایستادن در برابر ایستگاه صلواتی کوچکی می‌کند که در گوشه‌ای از خیابان، کنار دبیرستان علوم و معارف اسلامی صدرای ولایت نجف‌آباد، قد علم کرده است.
کنار ایستگاه صلواتی می‌ایستم. دانش‌آموزی که آنجا مشغول خدمت‌رسانی است می‌پرسد: «چای یا دم‌نوش؟» و بعد از پاسخ من، چای قندپهلویی دستم می‌دهد و با لبخندی بدرقه‌ام می‌کند.
بعد از نوشیدن چای، وارد مدرسه می‌شوم. فضا را با تابلو نوشته‌هایی از شهدا، سربندهای سرخ و سبز و زرد، پارچه‌های مشکی و کتیبه‌های محرمی تزیین کرده‌اند. مجلس روضه برپاست. می‌نشینم و کنار دانش‌آموزانی که گاه‌وبیگاه صدای هق‌هق و گریه‌شان فضا را پر می‌کند چنددقیقه‌ای اشک می‌ریزم.
روضه که تمام میشود نور کم‌سوی قرمزرنگی، تاریکی مطلق را می‌شکند. چند دانش‌آموز، با احترام از میهمانان می‌خواهند کوچه‌ای تشکیل دهند تا مجلس سینه‌زنی بر پا شود. می‌ایستم و در کنار آنها چنددقیقه‌ای به سینه می‌زنم تا در ثواب عزاداری‌های محرم‌شان شریک باشم.
مراسم که تمام میشود، بعد از دعا و سلام، به معاون مدرسه می‌گویم بچه‌های مسئول برگزاری روضه را جمع کند تا چنددقیقه‌ای با آنها گفت‌وگو کنم. دانش‌آموزان یکی‌یکی از راه می‌رسند؛ آخرین نفری که می‌آید با لبخند ساندویچ فلافلی را که برای پذیرایی پایان هیئت آماده کرده‌اند به دستم می‌دهد و گوشه‌ای می‌نشیند. با آنها خوش‌وبشی می‌کنم و بعد از معرفی خودم و خداقوتی که به آنها می‌گویم، از برنامۀ هیئتشان می‌پرسم.
آقای محمدپور معاون آموزشی مدرسه است و در پاسخ می‌گوید: «جلسات روضه و ذکر اهل‌بیت (علیهم‌السلام) از نخستین سال‌های فعالیت مدرسه برپا بوده؛ اما طی سه سال اخیر برنامۀ عزاداری در دهۀ دوم ماه محرم به شکل منسجم برگزار شده است.»
دانیال بهرامی از فارغ‌التحصیلان مدرسه است که به‌تازگی دانشجو شده و داستان هیئت مدرسه را این‌طور روایت می‌کند: «هیئت کربلائیان دبیرستان صدرا، از سال ۱۳۹۱ شکل‌گرفته است و از آن سال تاکنون، دانش‌آموزان به مناسبت‌های مختلف برنامه می‌گرفتند. اغلب این برنامه‌ها در مراسم‌های صبحگاه برگزار میشود و برخی برنامه‌ها نیز به‌صورت جلسات شبانه است.»
وی با اشاره به برگزاری جلسات دهۀ دوم محرم می‌گوید: «سه سال است به کمک اهل‌بیت (ع) موفق به برگزاری هیئت در دهه دوم می‌شویم؛ چراکه در دهۀ دوم تعداد هیئت‌ها و برنامه‌ها در سطح شهر کمتر است.»
از او می‌پرسم چه چیزی باعث شده تا بعد از فارغ‌التحصیلی هم باز به مدرسه برگردی و در برنامه‌ها مشارکت کنی و او پاسخ می‌دهد: «ما دبیرستان صدرا را مثل خانۀ دوم خود می‌دانیم؛ نوعی کشش نسبت به این فضا و مدرسه وجود دارد که معتقدم بخشی از آن به‌خاطر اخلاق و مرام اهل بیتی دانش‌آموزان و مسئولان مدرسه است.»
علیرضا عرب، از دانش‌آموزانی است که امسال پایۀ یازدهم را به پایان رسانده است و در پاسخ به سؤال نحوۀ تأمین هزینه‌های هیئت می‌گوید: «هزینه‌های هیئت کاملاً به‌صورت مردمی تأمین میشود؛ بانی‌های مردمی، خانواده‌های شهدا، دانش‌آموزان مدرسه و... در برپایی برنامه‌ها مشارکت دارند. بعضی‌ها پول نقد می‌دهند و بعضی‌ها هم قند و چای و شکر و... می‌آورند.»
حسین زکریا هم از دانش‌آموزان پایۀ یازدهم مدرسه است و در مورد هیئت کربلائیان این‌طور توضیح می‌دهد: «هدف اصلی این هیئت، برپایی برنامه برای دانش‌آموزان مدرسۀ صدرا است ولی به لطف اهل‌بیت، مخاطبان عمومی از محلات دور و نزدیک و شهرهای مختلف شهرستان داشته‌ایم و گاه اعضای خانواده با هم در این برنامه‌ها شرکت می‌کنند.»
ابوالفضل زربخش که یکی دیگر از دانش‌آموزان مدرسه است، اعتقاد دارد هیئت نباید صرفاً برای عزاداری باشد و فعالیت تربیتی هم بخشی از هویت آن است. او می‌گوید: «تلاش کرده‌ایم این دیدگاه را ایجاد کنیم که هیئت، همین یک ساعت نیست و باید درس‌های آن در زندگی امتداد داشته باشد. در مداحی، سخنرانی و... هم تلاش کرده‌ایم این دیدگاه متبلور شود. برای مثال، در سخنرانی، جلسه را به سمت پرسش‌وپاسخ و فعال‌بودن مستمعان پیش برده‌ایم که خسته‌کننده نباشد.»
از او در مورد اینکه بچه‌ها هم در جلسات مداحی می‌کنند یا نه می‌پرسم و ابوالفضل پاسخ می‌دهد: «مداح اصلی هر شب را از بیرون مدرسه دعوت می‌کنیم اما در هر شب، بعضی از دانش‌آموزان که استعداد خوبی دارند، در کنار مداح اصلی حضور دارند و قطعاتی را اجرا می‌کنند تا از این طریق، به ذوق و استعداد آنها هم بها داده باشیم.»
علیرضا بیشتر در مورد برنامه‌های هیئت توضیح می‌دهد: «به‌غیراز برنامه‌های داخلی مدرسه که در زمان نماز یا صبحگاه و... برگزار میشود، ویژه‌برنامه‌هایی هم به مناسبت‌های مختلف داشته‌ایم که اغلب به‌صورت شبانه برگزار میشود و برای مثال در سال تحصیلی گذشته به مناسبت شهادت حضرت زهرا (س)، شهادت حضرت معصومه (س) و عید غدیر برنامه‌های عمومی داشته‌ایم.»
از آنها می‌خواهم توصیه و تجربه‌شان را با دانش‌آموزان دیگر مناطق استان که مایل هستند جلسات این‌چنینی داشته باشند به اشتراک بگذارند. آقای محمدپور، معاون آموزشی مدرسه در پاسخ می‌گوید: «بچه‌های شیعۀ ایران‌زمین همه دلباختۀ اهل‌بیت (ع) هستند و مسئولین ادارات و مدارس هم مایل به همکاری در این زمینه‌اند؛ برای این کار، بهتر است از امکانات خود مدرسه شروع کنند و مطمئن باشند وقتی قدم اول را بردارند، طی‌کردن باقی مسیر آسان خواهد شد.»
ابوالفضل هم در مورد تجربه و توصیه‌اش می‌گوید: «نخست باید برای بچه‌های خود مدرسه برنامه داشت و بعد به فکر مخاطب عمومی بود. همچنین برای برگزاری برنامه باید تشکیلات داشت و وظایف را تقسیم کرد تا مسئولیت گردن یک نفر نباشد. بچه‌های هیئتی خیلی زیاد هستند و اغلب وظیفه‌شناس‌اند. این باعث میشود دانش‌آموزان از همین‌الان، مسئولیت‌پذیری را یاد بگیرند.»
ابوالفضل مشارکت تشکل‌های دانش‌آموزی در برپایی مراسمات را از نقاط قوت مدرسه می‌داند و می‌گوید: «اینجا تشکل‌های مختلفی مثل بسیج، جامعۀ اسلامی، هلال‌احمر و... در کنار هیئت، فعال هستند اما هنگام برگزاری برنامه، همه با هم مشارکت دارند و این یکی از دلایل توفیق ما بوده است.»
حامد جعفری، از دانش‌آموزان پایۀ یازدهم مدرسه، از انتظاراتش می‌گوید: «دوست داریم به مدرسۀ ما بیشتر توجه شود؛ دانش‌آموزان مستعدی داریم که در صورت حمایت می‌توانند موفقیت‌های بیشتری کسب کنند.»
از او در مورد وضعیت مدرسه و جو آن می‌پرسم و می‌گوید: «مدرسۀ صدرا، محیط آرامی دارد و همه با هم صمیمی هستند. مراسمات خوبی در مدرسه داریم و نماز جماعت پرشور برگزار میشود. همچنین برگزاری کلاس‌های تقویتی و علمی نیز از دیگر نقاط قوت مدرسه است که باعث میشود از آن راضی باشیم.»
این گفت‌وگو که تمام میشود، از دانش‌آموزان تشکر می‌کنم و با ثبت یک عکس یادگاری، می‌کوشم این لحظه را ماندگار کنم. لحظه‌ای که در آن، دغدغۀ تربیت فقط برای معلم نبود؛ بلکه دانش‌آموزان هم در این کار با معلمان شریک بودند.
