به گزارش آلاچیق خبر ، دیدن یک معلم در کسوت داور فوتبال، شاید برای بسیاری از ما عجیب و جالب توجه باشد. سوژۀ صفحۀ آن‌سوی معلمی، دو معلم اصفهانی هستند که در کنار تدریس، به سوت‌زنی در میادین فوتبال نیز می‌پردازند.
لطفاً خودتان را به‌صورت مختصر برای خوانندگان نشریۀ پرتو مهر معرفی کنید.
بهزاد: من بهزاد پناهی، متولد اسفند ماه ۱۳۶۴ در شهرستان نجف آباد هستم. دکترای مدیریت تربیت‌بدنی دارم و درحال حاضر به‌عنوان سرگروه درس تربیت بدنی آموزش و پرورش استان اصفهان مشغول فعالیتم.
رضا: من هم رضا حیدری، متولد سال ۱۳۶۴ در محله خوراسگان اصفهان هستم و کارشناسی ارشد روانشناسی ورزشی دارم.
بسیار عالی. خوشحالم که این شماره در خدمت شما هستیم. تاکنون چه ورزش‌هایی را داوری کرده‌اید؟
بهزاد: با توجه به رویکرد نوین تربیت بدنی در رشته‌های مختلف ورزشی، مدارک مربیگری و داوری را کسب کردم و در رشته‌های فوتبال، تنیس روی میز، هندبال، بسکتبال و والیبال دارای مدرک داوری هستم.
رضا: من هم تا امروز به داوری رشته‌های فوتبال، فوتسال و هندبال پرداخته‌ام.
ورزش محبوب خودتان چیست؟
بهزاد و رضا: همۀ رشته‌های ورزشی مورد علاقۀ ما هستند و از دیدنشان لذت می‌بریم؛ اما به‌خاطر شغل حرفه‌ای ما، توجهمان به فوتبال بیشتر است.
چه شد كه به سمت داوري رفتيد؟
بهزاد: کاملاً اتفاقی بود. اسفندماه سال ۱۳۷۹، با دیدن برگۀ آگهی ثبت‌نام دورۀ داوری فوتبال ویژه دانش‌آموزان که در پانل مدرسه نصب شده بود جذب این شاخه از ورزش فوتبال شدم.
رضا: من هم در سال که ۱۳۸۰ به پیشنهاد یکی از دوستانم که شاهد علاقۀ من به داوری ورزشی بود، در کلاس داوری ثبت‌نام کردم و وارد این رشته شدم.
قضاوت کار سختی است؟ و اگر بله چرا آن را انتخاب کردید؟
رضا: بله، بی‌نهایت سخت است. شاید به این دلیل که کار هرکسی نیست و نبود امکانات کافی هم آن را سخت‌تر می‌کند. در یک لحظه باید ببینی، تحلیل کنی و سپس درمقابل چشمان هزاران تماشاگر و بینندۀ تلویزیونی تصمیم بگیری. بهترین قضات دادگستری هم چندماه پس از بررسی مستندات رأی صادر می‌کنند!
با توجه به این همه سختی و مشکلات، چرا به داوری علاقهمند شدید؟
بهزاد: از طرفی علاقه و از طرف دیگر، به دلیل اینکه داوری جایگاه اجتماعی خوبی دارد و برای همگان قابل احترام است.
بگذارید یک سؤال متفاوت بپرسم: از قضاوت شدن می‌ترسید؟
بهزاد: اصلاً. کسی که مرا قضاوت می‌کند، درواقع در حال تعریف خودش است. به نظرم بزرگ‌ترین خیانت انسان به خودش، ترس از مورد قضاوت قرارگرفتن توسط دیگران است و همین باعث می‌شود که رفتارش را بر مبنای آن بسازد.
رضا: من هم نه؛ فقط امیدوارم عادلانه باشد.
یک خاطرۀ قشنگتان از دنیای داوری را برای ما تعریف کنید؟
بهزاد: دوران داوری، سراسر خاطره است؛ اما یکی از آنها مربوط می‌شود به بازی فصل گذشتۀ استقلال در مقابل تراکتور. آن روز، پسر ۸ ساله‌ام را برای اولین‌بار همراه خودم به استادیوم برده بودم. چهره متعجبش در فضای شلوغ و مملو از تماشاچی استادیوم آزادی دیدن داشت. از آن روز، علاقهمند به این کار شده است و روزهای دوشنبه که ورزش دارد سوت و کارت‌های مرا با خودش به مدرسه می‌برد تا بچه‌ها را از زمین ورزش اخراج کند.
رضا: اولین دربی که قضاوت کردم، متأسفانه بعد از فوت مادرم صورت گرفت؛ اما ناامید نبودم و از روح مادر عزیزم کمک خواستم و یکی از بهترین قضاوت‌هایم در آن بازی رقم خورد.
خدا رحمتشان کند. تا حالا پیشنهاد رشوه هم داشته‌اید؟
بهزاد و رضا: خیر؛ اگر رفتارت حرفه‌ای باشد، کسی برای چنین مسائلی نزدیکت هم نمیشود.
تیم محبوب خودتان در فوتبال کدام تیم است؟
بهزاد و رضا: تیم ملی ایران!
تاکنون پیش آمده که تصمیمی بگیرید و از آن خوشحال یا ناراحت شده باشید؟
رضا: گاهی قضاوت عادلانه، یکی از طرفین را ناراحت می‌کند و این که کاری از دستم برنمی‌آید مرا هم ناراحت می‌کند. به‌خصوص وقتی کار در یک مقیاس کوچک‌تر انجام می‌شود؛ مثلاً وقتی در مدرسه به‌عنوان معلم دانش‌آموزان ابتدایی در زنگ ورزش آنها را داوری می‌کنم و ناراحتی آنها را به‌خاطر باخت در بازی می‌بینم، ناراحت می‌شوم.
حساس‌ترین بازی‌هایی که قضاوت کرده‌اید چه بوده است؟
بهزاد: شهرآورد اصفهان در فصل گذشته، بین تیم‌های فولاد مبارکه و ذوب آهن اصفهان.
رضا: دربی‌های استقلال- پرسپولیس و بازی‌های دانش‌آموزی.
به نظرتان سخت‌ترین روزهای داوری شما چه روزهایی بوده است یا خواهد بود؟
بهزاد: روز خداحافظی از داوری.
رضا: روزهایی که تصمیم اشتباه می‌گیرم و سرنوشت یک تیم تحت تأثیر قرار می‌گیرد.
به داوري مي‌توان به عنوان يك شغل نگاه كرد؟
بهزاد و رضا: خیر؛ زیرا نه درآمد کافی دارد و نه حمایت‌های بیمه‌ای. فقط عشق است و عشق.
چه وجوه شباهتی بین داوری و معلمی وجود دارد؟
بهزاد: هر دو حرفه نیازمند صبر، حوصله، دقت، قاطعیت، عدالت و تعهد هستند. در هر دو شغل، باید با افراد مختلف در سنین و سطوح مختلف تعامل داشته باشیم و آنها را راهنمایی و هدایت کنیم.
اگر بخواهید بین معلمی و داوری یکی را انتخاب کنید، کدام را برمی‌گزینید؟
بهزاد و رضا: هر دو حرفه به یک اندازه دوست‌داشتنی هستند؛ چون در هر دو، محیط یاددهی و یادگیری تمامی ندارد.
آیا برای وارد شدن به مسیری که شما پیمودید، الزام به داشتن تحصیلات دانشگاهی در حوزۀ تربیت بدنی هست؟
رضا: نه لزوماً؛ داوران توانمندی در سطح کشور داریم که تحصیلاتی غیرمرتبط با تربیت بدنی دارند.
به نظر شما، پیشرفت ما در عرصۀ داوری بیشتر است یا معلمی؟
بهزاد: به نظر من، پیشرفت جایی اتفاق می‌افتد که نقشۀ راه، مهیا و قابل اجرا باشد. در سال‌های اخیر، توجه به ساحت‌های شش گانۀ تربیتی در سند تحول بنیادین و برنامه‌ها و طرح‌های وزارتخانه که نشأت گرفته از آن است، این نقشۀ راه را مهیا کرده و به نظرم در مسیر پیشرفت هستیم.
یک نکته یا راهنمایی برای نومعلمان تازه‌کار و دانشجومعلمان بگویید؟
رضا: با علاقه و از صمیم قلب فعالیت کنید، خدا برایتان جبران می‌کند. وجدان کاری داشته باشید تا دعای خوب دانش‌آموزان و خانوادۀ آنها بدرقۀ راهتان باشد.
پای تختۀ درس، یک جمله برای دانش‌آموزان بنویسید؟
رضا: قدر گوهر خانواده و پدر و مادرتان را بدانید.
بهزاد: اول اینکه در این روزگار، هر کسی یک قصه و داستانی دارد و مأموریتی از سوی خداوند متعال به او واگذار شده است؛ پس لطفاً کسی را با داستان خودساختۀ خودمان قضاوت نکنیم. مهدی اخوان ثالث خیلی زیبا میگوید: هر که خود داند و خدای دلش، که چه دردیست در کجای دلش ...؛ دوم اینکه برای خودتان در زندگی اهدافی داشته باشید و برای تصاحب آنها پیوسته تلاش کنید. چراکه انسان، چیزی است که به آن فکر می‌کند. پروین اعتصامی میگوید: بزرگان نلغزند در هیچ راه، کز آغاز تدبیر پایان کنند.
آیا خواسته‌ای از مسئولان دارید؟
بهزاد: توجه و رسیدگی به مطالبات به‌حق معلمان، از جمله حفظ شأن و جایگاه آنها در جامعه یکی از مطالبات مهم است که باید دنبال شود. معلمان، کارخانۀ انسان‌سازی و موتور محرکۀ جامعۀ کنونی ما هستند. معلم، مهم‌ترین عنصر نظام تعلیم‌وتربیت از نگاه سند تحول بنیادین است؛ لذا از مسئولان می‌خواهم از انجام هرکاری که منجر به ایجاد انگیزه و شور در آنها می شود، دریغ نکنند.
اگر نکته‌ای در پایان هست، بفرمایید.
بهزاد و رضا: از شما و همکارانتان بابت این مصاحبه تشکر می‌کنم. امیدوارم این مصاحبه، برای خوانندگان شما مفید باشد.
